ندانم این سیاهه بر چه زبان روان سازم کزان پی به مقصود خویش نایل آیم که خواجگان هماره بر رنگ و بوی هر کلام٬ رسالت زبان را ملزم و بایسته دانسته٬ چونان که نسب ادویه بر طعام باشد. لیک از مدخل پیشین این صحیفه ی مجاز، ماهی چند گذشتست و هیچ نظر بر منظر گاهش به اندرون نیامدی لیک خواجه طریق یکتای بیان موضوعات چندی را همین صحیفه ی مجاز دانسته و بر جبر زمانه قلم دراین جا می فرساید. به درکات جهیم که کس نیاید و این مدخل نظاره نکند و نظر بر منظرش نگذارد.

آن شنیدستم که حاج ذبیح الدین (لعن الله عنه) بر جرگه مترجمان و دیلماجان پیوسته و رسالاتی در باب هندسه و کاشیکاری مطبوع گرداندست و در بلاد کفار به تعلیم و تحصیل جمیع علوم به کار است و جاهد. زحمات و خدمات ایشان را به علم حساب و هندسة و کاشیکار استادان و گچکار مردمان و چینی بند زنان و ماله کشان به نوبه خویش ارج همی نهم لیک از نظرگاه ما که خواجه باشیم و بزرگ او همان طفل کبرپیشه و همان سخیف ضد اجتماع است که هرگز از صور یاهو(۱) استعمال نکردندی و بر خرافات پایبندست که استعمال و استخدام این صور از باب مرضی باشند که مردمان شهر بدان گرفتارند که از بلایای عالم مجاز است. یا این که با آن وزوزالنسا(۲) ملعون و مغبون قرار بر این نهادندی در که عالم مجاز به یکدیگر پشت کرده و یکدیگر را به صدقا خود الحاق هیچ نکنند. حال که تو در سواحل شمال بحر الابیض(۳) به کیف و حال مشغول و دافات را نظاره گر و امواج را سارفی(۴) بدان که بخت ز ماتحت تو را سخت یاری کردست ورنه جوهر ذاتت را دیناری ارزش نبود که حتی هرات را مدعو شوی چه رسد به فارو(۵). و بدان که من بسا خرسندم که از تو مرا هیچ آگهی نیست و ندانم در کجا چه غلطی را فاعلی و چه نجاستی را آکل. همان به که تو نیز از خواجه ندانی و یاوه نرانی که احوالات خواجگان فقط بر ملائک آشکار بود و تنی چند از پارسایان که تو نه جمله ملائک باشی و نه زاهد پارسای. به آن امید سکه ی عمر را سخی ام که مرا تا غایت این عالم فانی فرصت ملاقاتت هیچ ناید و تا گور و وقت لحد و دعای تلقین ز احوالاتت ندانم که ملاقات سخائف دوصد بار بدتر ز دیدار دوزخیان است و سلام بر شیطان رجیم از سلام بر تو بسا سهل تر که اولی انسان را از راه خدا به در سازد و دومی خدا را ز انسان نومید. و چه مظلوم و مغبون  آنکه چونان شود و در ظلمت ابدی خالد.

إن الانسان الذی تمشی فی ظلمة هو الذی لاتذکره الله اصلاْ و هم غائبون.

و با عالم رویا روزی دیدم که با تو مرا لقاییست بر سر در فروس و تورا به اندرون نمی هلیدند و تو پریشان بودی و سیه روی و خواجه که ما باشیم را خواندی که هر چه مرا رفتست از توست که مرا این سان هلیدن نمی باید و  همین حال در یک نظر ملائکی صد با عمود های زرین و بیرق های رخشان و بالهای سیمین تو را گرد آمدند و سرور بسیار برفت و بر کوس می زدند و می بردند تو را که یکی ملک از میان فریاد برآورد که ای خواجه همان به که در دل بر بخشیدی گناه ذبیح الدین را و یزدان شنید سر اندرون را و آن بکرد که باید و جمیع معاصی ذبیح به بخشودنت زدوده گشت و لوح سینه ی ذبیح چون آیینه ی سکندران صیقل و بی نقص آمد. پس همان جا بریمش که ز دوزخ گزندی وی را ناید و ملکی چند و غلامی هزار از برای خدمتش بر کوشک وی نهیم که این همه از توست و اشارت بخشش تو. همانا تو بزرگی و غفور.

فصبحت اهل جنه با اشارتک و لله خیر الغفارین

پس بدان که خواب خواجگان بر حقیقت جاریست و روزگاری دور یا قریب تعبیرش پدید آید و تو را گناه آزاری که روا داشتی مردم را در معاد گریبان گیر است. یا استغفار کن و یا نابخشوده رحلت کن.

و بدان که خدای دانسته تو را زرد موی و سرخ روی کردست که نماد شرر دوزخش باشی و تمثال تباهی مردمان. و هنوز یاد آرم روزی که به حیلت تو در نیوشت(۶)گرفتار دسته ی طراران گشتیم و قریب بود دخترک بی نوای هم قافلمان را دو جین حرامی هتک عفت کنند و ما ناتوان و نظاره گر که اگر چنین می رفت تا غایت عمر مدیون بودی و نا بخشوده و چه مهربان است خدای عز وجل که مارا فائز گرداند و حرامیان را ناکام و هنوز به یاد دارم هر چه چوب خوردیم و دم نزدیم و خدای تو را لعنت کناد که تمام این از بی کفایتی تو بر ما رفت.و هنوز و هماره به یاد دارم که چه کردی بر خواجه در روزگار عاشقی و دلباختگی اش که چون طفلی معصوم و پاک بازیچه ی دستان پلید شیطانی چونان تو بود.دمی را به یاد آور که از برای رفع عطش انتقام و کین وزوزالنسا که تو را با چوب زبانش ضربتی نیک زده و با خنجر نازش برپشتت کوفته بود و درخواست عشقت را چنان مردود خواند که اشکانت به بحر احمر روان بود و صدای ناله ات گوش مردمان را از بلخ تا بغداد می آزرد٬ هیمه ها در شرر نفاق انداختی و چه سخنان کذب به اسماع مردمان خواندی که همه حیلت و مکر بود و ندانستی که مکار الماکرین از عرش کبریا  بر احوالاتت نظار گر باشد و خواجه را با وی حالی عرفانی که گر با درگاه حضرتش این چنین نبودم و گاه خبر ز عالم غیبم نمی رسید خداوندگار عشاق آگه بود که اکنون چه می کردم و کجا می زیستم. دانسته با شیخ امیر غوربان بنشستی و خدعه کردی و دمی بر گوش وزوزالنسا از ما گفتی و وی را بر ما شوراندی و دمی در آن صحیفه ی مجازی ات پیغام دادندی که ای خواجه هماره تلاش کن که وزوزالنسا همین ایام خام تو شود و بربیابان عشقت اشتر راهوار و از قوس کمرش و سفیدی پوستش و کم و کیف ابعاد ماتحتش بر ما گفتی که دهان مارا آب اندازی که انداختی و نتیجت آنکه ما شعر مصوری در وصف کمر وزوزالنسا سرودیم و تو از پشت بر محاسن ما خنده آوردی و باز همی بر هیزم تحریک روغن فزون کردی و شعله ها برافروختی و در آخر خود خویشتن با وزوزالنسا خراب آمدی و قهر نمودی و قرار بر آن نهادی که هیچ سخنی با وی نرانی و چه نیک به یاد دارم آن روز که یکدیگر را در یاهو مسنجر(۷) میهمان بودیم و تو گفتی که وزوزالنسا را هیچ از درشتی سینه بهره نیست و من در بلاد فارو دختران می بینیم سخت سینه هاشان سترگ و بسا سکسی(۸) که قیاس وزوزالنسا با این مردمان چون قیاس نعلین گدایان سامراست با پاتابه های زرین بزرگ امیران غزنین و گفتی که وی چنین نباشد که می پنداشتم و مرا با وی اختلاف از خاک است به افلاک و چه ها که نگفتی و همه را دانسته بر زبان آوردی و حال خویشتن را به حال دیوانگان وانمودی. و باز هم خواجه را رها نکردی و در بلاگ(۹) وی ژاژ خاییدی و چه سخنان به گزاف نوشتی و عیوب بیهوده و عبث بر آثار گرانبهاش نهادی که خواجه را دلسرد و نادم کنی.حال که دوریم و جدا بسا خرسندم

همان به باشــــــــد این دوری رفیقان                 مرا این فاصله خـــــوش آمد و فان(۱۰)

بســــــــی گویند دردسـت هجر یاران                 مرا این درد شــــــیرین کرده خندان

نفـــــاق و کینه از دل شــــد  گـــریزان                 چو رفتــــه عــــــامل فصل صدیقان

چو طی گشته زمستان بس شتابان                 ببین خرم بهار ســـــــــــــبزه زاران

خدایا شکر صـــــــــدها و هــــــــــزاران                 که این رسوا برفت از خــــاک ایران

لیک بدان این طریق که به بدان مشی کنی تورا ز راه رستگاری مبعود گرداند و به ظلمت قریب رساند چونان که بر سردار سبکتکین رفت و وی با لشکریان بسیار شامگاه نبرد اسیر گشت و همخوابه ی سگان.

(تذکرة الصدقاء-نسخه ی خطی دانشگاه شیکاگو-صفحه ۴۳۳-درباب ذبیح الدین فاروی(۱۱)  )

(۱)صورتک هایی که برای بیان احساسات آنی در آن زمان به عنوان نماد در نت آن روزگار استفاده می شده احتمالا با Happy Face  امروزی قابل قیاس است

(۲) وزوزالنسا ثمین دخت طفل الانبیا که روزگاری دور معشوقه ی خواجه بود

(۳)دریای مدیترانه

(۴) سارف اسم مفعول سرف است که سرف یا سرفینگ ورزشی بوده در آن روزگار مشابه موج سواری امروز اما ابزار آن از چوب ساج ساخته می شده است

(۵)شهر فارو در جنوب پرتغال امروزی که دانشگاه مشهوری داشته به نام آلگاورا

(۶)قریه ای در نزدیکی ساوه امروزی(تلفظ Niyoosht)-شهری در نزدیکی ایالت کانزاس(تلفظ New-Shit) که احتمال اول منطقی تر به نظر می آید(مترجم)

(۷)ابزاری در در آن روزگار از طریق آن برای هم پیغام نوشتاری ارسال می کردند

(۸)لوند و عشوه پرداز

(۹)مشابه وبلاگ در آن روزگار

(۱۰)Having Fun(اصطلاح)

(۱۱)منسوب به شهر فارو در جنوب پرتغال امروزی

و چنین آمد خواجه گزوین(رضی الله عنه) را که پس از دو سنة پر ز حکایات شیرین و تلخ، قلم در مرکب سیاه نهد و از سیاهی روزگار سه پنج سیاهه ای در این وبلاق به نوشتار در آورد...

کنون که در صفر سنه 1430 به سر می بریم و تحولات سترگ حاصل گشته و یاران به چهار گوشه گیتی شدندی و بین ایشان فراق آمدندی. جان سخن آنکه هیچ یک خبر ز احوالات آن یک نداشتندی و روابط بین الصدقا که روزگاری مرضی الطرفین و خاری بود برچشم عدوان حسود کنون به تیرگی گرویده و هر یک از آن سه یار دبستانی یار خویش را بر بیضه مبارک هم محاسبت نیاورندی بر این حال خشنود ماندندی و هیچ ملال از برای این امر نیست.

خواجه گزوین که همچنان در نظامیه گزوین استوار به کسب علوم حساب  و معرفت و دچار و همانا در برگزاری همایش استوار تر و مقامات ایشان اولی تر در نزد خداوندگار همایش آفرین و پست از پی پست دگر و مهارت از پی مهارت بر پرونده ی رخشان وی فزون آمدندی و کنون به جز ادارةالمطار به طرح و طبع صحیفات السفر و لابنار و اپلات* همچنین ترجمة و کتابت و امور بین الدولی و مذاکرات لامالیة و امور الصوتیة و لبصریة مشغول است به آچار فرانسه همایش آفرینان ملقب شدندی و پارو بر شانه به روبیدن سیم و زر مشغول است و به زودی معاف نامه ی خویش را هم از بابت خدمة فی الجیش دریافت خواهد نمود و افکاری پلید و شیطانی چندی نیز در سر دارد که در این مقال نگنجد.    

           یک کلام در وصف من کافیست یار      من سپوختم هرچه فن و  هرچه کار

           شیخ امیر غوربان نیز که بیرق برگزاری همایش و عروسی را به زمین افکند و با هزیمت به جمله رهروان کاروان  IT** پیوست چندیست پس از طی طریق کاردانی راه طبرستان پیش گرفتست و ار بلاد طهران دور گشتندی و در بحر القزوین به صید علم و داف ماهی مشغول است. در دهان مردم گذر و بازار در طهران شایع است که مؤجر خانه ی وی زنیست کهنسال و سخت مهربان که دختری در ترشی از آن وی است و مهر شیخ ما بر دل وی فزونی دارد و هر روز "شیمی بلا می سر" و "تی جانا قوربان" گویان از برای شیخ صبحانه حاضر کردندی و از شیخ نیک پذیرایی نمودندی و از باقالا قاتوق  و میرزا قاسمی و دسنه باقالا و ترشی تره و سیر ترشی و اشپل و ماهی دودی شیخ را هیچ کمبودی نیست. از خلق که پنهان نباشد چه رسد به شما که شیخ چند باری دختر صاحب خانه را در رویا دیده و کمی هم حالی به حالی گشته و اندر صباح باعث زحمت دیگران.  ان شاءالله که مبارک است و میمون.همانا خدای عز وجل وی را قرین رحمت خویش کناد.

          شیخ  درستی   تو  و   اهل  یقین        راه  عجیبی  تو   نمودی   گزین

          چونکه بسی هست تو را پشتکار         راه  به  آخر  تو    رسانی  بدین

          غصه ی  آن  موی  سرت  را  نحور         موی بکار  و  به  کناری   بشین

          چون که مهندس لقبت  می شود         داف  برزید  ز  سماء   و    زمین

          آنکه  تو  را  بود   به   روزی   هدف***  حسرت و حرصی بخورد که ببین

و اما بشنو ز احوالات شیطان مجسم در کالبد بشر و جن بی سم و شاخ،حاج ذبیح الذین ملعون که از همان بدو تخم نفاق اندر مزرع صداقت می پاشید و هیمه در شرر جدایی می انداخت به کنون به دیاری دور شدندی و از وی خبری نباشد. پیکان و قاصدان چندی پیش خبر دادندی که وی را به فرنگ مشاهدت نمودندی که در پی داف و علم هردو شتابان است و در اولی همچنان ناکام و در دومی باره ی شتاب زین کرده و به راهش روان است. اندر حکایات و امثال آمده است که نسلی از نوباوگان دهه ی شصت این سرزمین دچار عقده گشتندی و اکثرا به زنده نگاهداری افکار مرده ی 40 سال ماقبل خود مشغول بودندی و از این طریق نیز از برای خود کلاس کاذب قائل شدندی. این نسل مذموم در زبان عامه "ضالین" لقب گرفتندی و جز با امثاهم با هیچ بشر سازس نتوانستندی.

         زردک      دیوانه ی     بیمارحال        راه   به    بیراه   زدی   از  زوال

         داف به تهران  نشدت  حاصل  و        در   پی  داف   آمده ای پرتغال

         درس بهانه شد و مغزی گریخت        مغز مگر  بود   تورا     بدسگال؟

         داف   اگر   بود   همی   آسمان        باز و عقاب است پسر در مثال

         رنگ سماوات  یکیست  هر کجا        حیف که مرغی و نداری  تو بال

         سیب به  سرخی  گروید  و  ثمر        آه که عمریست تو زردی و کال

مخلص سخن آنکه وی به بلاد پرتغالستان شدندی و زان روی که از اخلاق و معرفت ذبیح الدین را هیچگاه بهره ای نبوده، از وی نیز خبری نباشد به اسماع و ابصار خلق.

*ابنار (ج. بنر) - اپلات (ج. پلات)

**فرقه ای بدیع که مردیانش خود را مهندس فناوری اطلاعات می خواندند.

***سمانة النساء نایب السلطان که روزگاری به شیخ ضد حال عاطفی وارد نمود

و آورده اند که به روز 20 شعبان سنه ی 1427 هجری خواجه آروین از راه درازی درمانده و خسته پای به کاروانسرای استقلال(هیلتون اسبق) شدندی تا حساب خویش تسویه گرداند و طلب خویش بازستاند که ناگه به جمع صدیقان و همپیشگان بر خورد که از برای کاری نو جهاز و توشه می کنند. خواجه که خود تازه از همایشی بس عظیم و سترگ به دیار خویش شتافته و در مانده و افگار بود در مقابل درخواست جدید کار مقاومت نمودندی تا که ناگه دیدگانش بر چهر وزوزالنسا منور گشت و دریافت که وی نیز در این کار جدید داخل است. پس خواجه بیرق درماندگی به زیرافکند  و با عزمی بس راسخ به جرگه ی رهروان همی پیوست. از بد روزگار طالع نحس دمید و ستارگان از خواجه به خشم آمدند که وزوزالنسا از سر ناسازگاری درآمد و هماره با اخوان غلام الاولیا*(لعن الله عنهما) به جهش و پرش مشغول بودی و دمی از مزیح و گفتگو با آندو شیطان مجسم غافل نبود و زین طرف خواجه تنها خون دل خوردی و شاهد ترک تازیهای آندو جن بو نداده بود.

تا آن گاه که کار به آخر رسید و هنگامه ی مراجعت به بیت شد و همگان از پی چتر افکندن درآمدند و اخوان غلام الاولیا که از مرکب ابوی خویش بهره می بردند باره ی تملق به پیش رانده و پیشنهاد واصل نمودن وزوزالنسا و صدیقه ی شفیقه اش گل سمن بانو را به منزل نمودند. خواجه که عرصه را بر خود تنگ دید سخت برآشفت و با هر تدبیری که جایز شمرد خود را وارد معرکه نمود و در مرکب آن شیاطین وارد گشت و همراه شد.

به گاه مرکب سواری که بس مرکبی بود تنگ جای از انواع هاچ بک**، برادران غلام الاولیا با وزوزالنسا و گل سمن هماره لاسیدندی و صیغه ی خندانیدن را درتمامی بابها به کمال صرف کردندی و هیچ از حیا بهره شان نبود و خواجه همی دندان به دندان می خایید و به خود می ژکید و آن دوشیطان که حال خواجه چنین دیدندی بر شدت لاس افزودندی تا خواجه را افزون تر از پیش آزار دهند و هماره با زخم زبان های آتشین دل عارف راه حق، خواجه ی گزوین را می آزردند و وزوزالنسا و گل سمن نیز غافل از آنچه بر خواجه رفتندی هیچ محلی از اعراب به خواجه ندادندی و نمک بر ریش دل خواجه پاشیدندی و خواجه در آتش خشم و حسد همی سوخت و آهش بر نیامد.

تا که خواجه به استیصال دست به دامان غیب شد و از خدایش طلب مدد نمود که مگر به مدد غیب از نحس وجود آن شیاطین انسان نما رهایی حاصل آیدش. پس به فریاد دل مدد خواست و هاتف غیب پاسخش  داد...فاستجبت لک یا عبد الصالح فلا تکون خائفا        

              هرزه غلامان هـــــوس  باز هیز             چشم چران و لش و  چنگال تیز

             خواجه ی  گزوین به  ستوه آورند            با   رجز   و   زخم زبان  و  مجیز

             خــنده   بـــکردند  بــه  وزوز نسا            خــنده شــــنیدند  ز  یار  عــــزیز

             خواجه  به  درماندگی  افتاد  زار             چونکه نشد جز ره  غیبش گریز 

             خواجه همی  گفت  مدد ای اله             تا  که  مدد  آمد  از  افـــلاک نیز

پس مدتی بعد ملک النجات سوار بر مرکبی آراسته از ره رسید و خواجه چو فرشته ی نجاتش بدید در جلد خویش نگنجیدندی که همانا شیخ امیر حسین غوربان از برای مدد به قضای روزگار بر سر ره قرار گرفته بود و تقدیر اینگونه حکم نمود که خواجه را ازلوث اخوان غلام الاولیا برهاند.

همانا شیخ چو خواجه را در حال استیصال یافت در بدو امور ابراز شگفتی نمود که یا خواجه چگونه تقدیریست که در این ازدحام مراکب***که تمامی مرکب سواران  ز روی ازدیاد و ازدحام سر به تحت هم گشتند تو را یافتم. و خواجه به شیخ فرمود که یا شیخ الشیوخ و یا صدیق الشفیق تو را چه نیک هنگام بازیافتم در این شوارع مزدحم...همانا مرا دردیست بس لاعلاج و مشکلی لاحل که بدینسان گرفتار دو شیطانم و یارم در یدشان اسیر است و غافل. پس شرط رفاقت به جای آر و مرا از مهلک برهان که خدای رحمان دوبرابر پاداش نیکو تو را ارزانی کناد...شیخ چو حال خواجه ملاحظة فرمود سخت غمین گشت و چون وزوزالنسا را با آن دو بولهوس دید عروق غیرتش برتابید و با خشمی که خاص شیوخ غیور باشد خواجه را از مرکب دزدان غافله بر مرکب خویش سوار کرد و با تیغ زبان و کلمات سحرآگین وزوزالنسا را از مشایعت با اخوان غلام الاولیا باز داشت و آرام آرام وزوزالنسا را راضی نمود که مرکب آندو را ترک و بر مرکب شیخ جلوس کند و از قضا نیز چنین آمد و خواجه و وزوزالنسا در معیت یکدگر بر مرکب شیخ سوار گشتند و آن دو شیطان عفریت سرشت دست طویل تر از پا و خالی و صفرالید باز گشتند و در رخسار خواجه اثرات نشاط نمایان گشتی و به درگاه حق تعالی سجده ی شکر بر جای آوردی که ای خدای سبحان چه نیکو دشمنانم رسوا ساختی. همانا تو پروردگار مدد رسانی

فانک الناجی العبادک فانی عبدک بالفخر و الغرور

           شیخ به آن هرزه غلامان پست          گفت که بس بود که هرچه نشست

           حال،منم  واصل  ایشان به بیت          پس بروید تا پژوی شـــــیخ هســـت

           وزوزی چون همسفر شیخ شد          خواجه از آن رنج ســـــرافکنده رست

پس خواجه کیفور و مست شد و با شیخ و وزوزالنسا به تکلم پرداخت و آلام جانکاه از وی زدوده گشتی.

*مراد برادران دو قلوی غلام الاولیا به نامهای امین الدین و امیر الدین است که همعصر خواجه بودند و به بولهوسی شهره بودند و عبید زاکانی نیز از آنها چنین یاد کرده:

                     جز کــپل  و ســـینه و بین دو ران       هیچ ندارند غــلامان گــــمان

                     چشم طمع بر کس و ناکس برند       بیوه زن و حامله و دخــــتران

   (کلیات عبید زاکانی/ص۴۵۳ /اندر هجو و ذم برادران غلام الاولیا)

**مرکب برادران غلام الاولیا به روایت بسیاری اسناد و مدارک مرکبی بوده که بسیار به پژو 206 امروزی شباهت داشته.

***مراد همان ترافیک امروزی است که در آن روزگار نیزگریبانگیر مردم بوده        

و چهارشنبه 10 جماد اولای سنه ی 1427 خواجه آروین از آن بر آمد که به سکوتی ثقیل، رنگ خاتمه زند و سیاهه ای را در وبلاق السماوات به طبع رساند...

  چنین روایت کنند که روزگاری بس تیره و تار بر حال سه یار دبستانی حاکم شد و برج قمر در عقرب کشیده گشته و طالع منحوس دمیده شد...

عسل بانو و آرزو خاتون که زانوی قهر و بی حوصلگی در بغل گرفتندی و به گوشه ی عزلت خزیدندی و وبلاقات متعلقه را نیز از نعمت آپدیت محروم داشتندی...

خواجه نیز که از رسالتی سترگ که همانا معیت بزرگان شرطه ی بلاد مسلمین بود رها گشته بود به نظامیه ی قزوین شتافته و به کسب جمیع علوم معوق خویش می پرداختندی و وی را هنوز غم عشق نافرجام وز وزالنسا بر دل سنگین بود...

حاج ذبیح الدین بهروز ، این شیرمرد اصفر بیشه ی  نجوم و فلسفة نیز به سبب مباحثات یسار مآبانه مورد اصابه ی تیر غضب خلیفه ی بغداد شد و به قریه ی نور علی بیک تبیعد  آمد و عمر را در جوار مرغکان و بوقلمونان و مردم بی خرد و نادان نیشت* می گذراندی و  هوای تبعید نیز به وی نیک ساخته بودندی و وی را ملالی نمی آمد.

  از جانب دگر شیخ غوربان نیز همچو هدهد سلیمان نبی هر دم به شاخی می پریدندی و در حجره ی خویشتن  کسب معاش می نمودندی تا اینکه روزی به سلفون** شیخ این کوته پیام از وز وزالنسا به زبان فرنگی فرورسید که "مرا تماس حاصل کن"...این کلام شیخ را سخت آمد و به خشم سخن راند که ای فرچه ی ناهنجار و  ای ضعیفه ی نا بخرد خسیس این چگونه پیام است که مرا دادی...گر تو را با ما کار است خود تماس گیر و اگر ما را با تو کاری باشد که خود تماس همی گیریم...إن انت تریدین الاتصال فتصلی و ان انا ارید الاتصال فاتصل....پس این چگونه تزویریست که  تو را با ما کار باشد و تماس  از جانب ما...

                    چون به بر شیخ تو داری  سوال       یا که بخواهی تو از او کیف و حال

                    سکه ی خردی تو سخاوت بکن       دفع بکن غیبت و  حرف  از   خِلال

                    چند  دقیقه  سخنی  با  موبایل       هیچ  نکاهد ز  تو  مال  و     منال

                    بهر صدیقان  همه  نرمی  نمای       گر تو شوی خوار به  فرض  محال

و شیخ بر آشفت و وز وزالنسا را پاسخی ندادندی تا ساعتی گذشت و دل شیخ به رحم آمد و کینه از دل برگرفت و با وز وزالنسا تماس حاصل کرد...اینبار بازی روزگار از این سو درآمد که وز وزالنسا نیز سلفون خود را از در لجاجت به خاموشی گروانده بود...شیخ این بار سخت از جای بشد و از شدت خشم سوی خواجه تماس برگرفت که اینان چگونه مردمانند که خود خطا کنند و خود کیفر دهند...و لب به سخن گشود از خلقیات گل و بلبل گونه ی  وز وزالنسا...و خواجه نیز زبان به تایید راند که آری...وز وزالنسا را بس خلقیاتیست ملال آور که از برای خواجه نیز سبب جذابیتش شده....و به سبب همین خلقیات گه مرغیست که وی از معاشقة با خواجه سرباز زده و دلباخته ی مال و منال امیرحسینقلیخان وزیر*** شده که اگر وی را چنین خلقیاتی نبود همان روز نخست با خواجه معاشرت می نمود...و شیخ نیز از باب تائید در آمد و گفت همان به که تو را قسمت وصل نبود که گر بود دهان مبارکت از بیخ و بن سرویس بودندی...  

 و بعد از این مکالمة نیز شیخ چند باری نیت تماس نمود لیک آن بدخلق لجوج سلفونش را پاسخگوی نبود و در صرف صیغه ی لجاجت پای می فشرد...شیخ نیز از پایه بیخیال این داستان شدندی و جمله نسوان را به غلظت نفرین و دشنام دادندی که غسال جملگی تان را ببرندی که همه از یک قبیله اید...

*نیشت:(Niyasht) روستاییست در جوار نور علی بیک عُلیا که مردمانش به بی ناموسی و بی خردی شهره اند

**سلفون:(Cellphone) وسیله ای کوچک که در آن روزگار به صورت سیار ارتباط صوتی و نوشتاری برقرار می کرده(معادل تلفن همراه امروزی)

  ***امیر حسینقلیخان وزیر: وزیر دربار حاج محمد ابن قریش که چند سالی را در سفر به کشور های بیگانه گذرانده بود و با لئوناردو داوینچی مدتی محشور بود و از او علم پرواز را بیاموخت.

.... و اورا در خط الحد ترکستان و ایران زمین، پسرکی روستا زاده نماین گشت

سخت شبیه ، لیک جملگی همراهان سخت در شگفت شدند.

چو حاج ذبیح الدین بهروز نیز چنین پنداشت که همزاد خویش را یافته باشد هوش از سرش برفت و سخت خلصه توهمات موهون و باطل و پوچ خود گشت و فریاد شوغ همی سر بداد که خداوندگارا کنون راهی در پیش رویم بنه تا بتوانم همزاد خویش را به جهانیان نمایان سازم و چون بردن کودک و دور ساختن وی از زادگاهش نتوانست تصمیمش بر آن گشت که تصویری از وی و خویش در کنار یکدیگر تهیه بنماید و دست بر کوله خویش برده و قصد آن نمود تا از تکنولوژی این زمان بهر جوید که ناگاه صدایی در گوشش طنین انداز شد که : (مرتیکه خنگ وسط اوچ میخوای بگی دوربین دیجتال اون موقع بوده ؟).

پس وی سخت در اندیشه شد که خداوندگارا مرا مخ به کلی باطل گشته کنون تو به فریادم برس. که ناگهان کوچک لامپی شبیه به لامپ پارس در بالای سرش روشن گشت و مسرور و خوشحال دستور داد تا از بلاد طهران کمال و الملک را از بهر وی به آنجا برند پس در طهران دستور آمد که کمال الملک را بر قاطری (جتی:حذف به قرینه تاریخی) نشانده و فی الفور به خط الحد ترکستان رسانده تا ز ایشان و همزادشان پرتره ای در خور محیا سازد و چنین نیز بشد اما ز بخت بد حاج ذبیح کما الملک در تعجیل خود اسباب نقاشی در طهران جای گذاشت پس برای نقش نگاشتن از آبرنگ های کودک روستا زاده بهره جست که محصول چین و ماچین بود و از مرغوبیت چندانی برخوردار نبود مخلص کلام به هر زحمتی پرتره نقشت بست . در این میان هر چه همراهان به ایشان گفتند که این روستا زاده همزاد تو نیست در کت ایشان نرفت که نرفت پس همراهان وی جملگی بر آن شدند تا این فکر باطل را از ذهن حاج ذبیح بیرون کنند لیک سر انجام تلاش ایشان پایانی بس تلخ داشت چراکه حاج ذبیح بر آن اندیشه شد که خداوندا مبادا من خود طفلی صغیر دارم و خود بی خبرم و چون این اندیشه بر او شیرین نشست به ناگاه گویی پم پم به موجودی زحمت کش داده باشند ز جا برخواسته و به هوا شد و نعرکشان فریاد سر بداد که : (بچه ام و پیدا کردم بچه ام و پیدا کردم ).

همراهان که از فرط خستگی و نا امیدی، سرو کله زدن با وی را بیهوده دیدند جملگی او را به حال خویش رها نمودند تا در توهمات خوبش باقی بماند.

حاج ذبیح نیز با این تفکر راهی طهران گشت و روزی که در تور عنکبوت جهانی در گشت و گذار بود با شیخ امیرحسین رو به رو گشت و پرتره ای را که کمال و المک از وی و آن روستا زاده نقش کرده بود را بر وی  نمایان ساخت و ادعا نمود که آن عکس وی با کودکش باشد .

شیخ نیز خند سر بداد که ای حاج ذبیح تو را در نورعلیبک چه شده که چنین چرندیاتی بر زبان جاری می نمایی ؟ آخر تو را همسر کجا بود که از وی تو را فرزندی باشد ؟

حاج ذبیح چو این بشنید پاسخ بداد که مگر مریم خانم را شوهری بود ؟ پس چگونه بچه دار بشد ؟

...

حقایق الخالی بندیات و الچپندر قیچیات/ فصل 12/پاراگراف 2/ناشر:شیخ امیرحسین فینگرز

کنون زکوی حاج ذبیح مرا چنین پیام رسید که سخت در غم فراغ سپهر بلاگ مانده و چون سخت درگیر همایشة الانتفاضه همی باشد و در دفترة المرکزیه دیر زمانیست اسیر گشته و طلوع و غروب خورشید تماشا نتوانستن و از دسترسی به شبکة الجهانیة اینترنت عاجز گشته مرا چنین درخواست کرد :(امیرحسین من نت میخوام اینجا هم نمیشه. شما هم با این دفتر مرکزی خراب شدتون برو تو اوچ بنویس که حتما میام آپ میکنم ).

پس من نیز چنین کردم .

در وصف این حال باید بگویم که خواجه نیز در مهرآباد طیارة النشست گاه نیز سخت در گیر مشایعت از رئیسة الجمهورات ۵۵ کشور میباشد پس او نیز عذرش موجه و من که کنون این بزرگ کار بنمودم نیز سخت درگیر بوده و کنون در پیچ میباشم .

الاخبار الحالات و الپزیشنات الاوچ/ص ۱۷۴ /به همت شیخ امیرحسین.